Dag allerliefste familiaire, vriendschappelijke of andere aanhangsels !
My grote ekskuses dat ek al so’n lang tyd nie meer van my het laat hoor nie. Om neutraal woorde te gebruik: Hierdie periode was ’n zottekeskot van begin tot eind. Ek sal probeer om ’n bietjie ’n oversig te gee van wat in hierdie weke allemaal met my gebeur is. ’n Lekker drankie ter beskikking, ‘the Killers’ in my ore en my agenda in die aanslag, hier gaan ek! (weens praktiese redens skakel ek maar weer na Nederlands oor, die Afrikaans sou my te lank vat!)
Augustus. De tijd waarin het in de ochtend nog frisjes kon zijn en je een een trui nodig had in de ochtend. De tijd waarin de vogeltjes hun nestjes nog niet hadden gebouwd, de blaadjes nog niet groen, de bloesems nog niet zo reukvol en de virussen op mijn computer nog onbestaande waren.
Week van 17 tot 23 augustus
Op maandag kregen we les van een bekende Zuid-Afrikaanse jeugliteratuurschrijver. Fanie Viljoen. Olike man, die bovendien heel erg hield van Nick z’n kortverhaal en hem bovendien het kaartje gaf van een Belgische uitgever. Binnen 10 jaar is hij de nieuwe Dimitri Verhulst, zeg maar dat ik het gezegd heb!
Op dinsdag werden we nogmaals geconfronteerd met het grappige Zuid-Afrikaanse lessysteem. Ik en Nick waren namelijk een beetje vergeten dat we om 15u les hadden. Tot we 10 minuten later werden opgebeld door onze professor Heila “om te vragen of we de les toch niet vergeten waren?” Wel dus. Wij snelsnel crosscross, snelleeeeer, naar ons leslokaal. Het was immers een honeursles (= master), waar we maar met een stuk of 6 studenten zijn. En natuurlijk valt het dan op als ‘onze twee Belgische vrienden’ er niet zijn…
Op woensdag kregen we te maken met een wel erg speciale manier van geschiedenisles geven. Ons vak drama was afgelopen en het was tijd voor een nieuwe module: diachrone taalkunde. Over de geschiedenis van het Afrikaans dus. Adri, een jonge professor waarmee we ondertussen al dik vriendjes hebben gesloten, gaf de les. Toen ze echter begon met ‘de tuin van Eeden’ als ontstaansbaken van de mensheid moest ik toch wel even schrikken. Er was zelfs een prentje bij dat aantoonde dat de mensjes zich vanuit Israël verspreid hadden over de hele wereld. Ze zei er zelfs bij: hoe de mensen zich overzees hebben verplaatst is nog altijd een raadsel. Ik en Nick wisselden wat vertwijfelde blikken en wisten: we’re in Africa….
Op donderdag vatte ik en Nick het plan op om te voet naar de Mall te gaan. Dit is zo’n wandeltochtje van 3 kwartier. Alle Zuid-Afrikanders verklaren je gek als je dit doet (maar die gebruiken dan ook voor alles de auto; zelfs om van hun koshuis naar de les te komen in de ochtend!) Een gezellig wandelingetje als je’t mij vraagt. En je moet er wat voor over hebben om te kunnen shoppen! Ik kocht meteen nieuwe sportschoenen om mijn sportieve beloftes die ik mijzelf had gesteld eindelijk te kunnen waarmaken. Toen we terug wilden, bleek ons te-voet-plan echter minder handig. We hadden die avond wat vrienden uitgenodigd om te komen eten en hadden zoveel eten gekocht dat we het bijna niet meer konden dragen J. Nick zijn plan om een lift te versieren werkte wonderwel, de eerste mensen aan wie hij het vroeg bleken twee vriendelijke studentjes die toch naar de campus moesten. Handy fandy! We kregen er zelfs de jongen zijn telefoonnummer bovenop, ‘voor moesten we ooit iets nodig hebben’…
’s Avonds kregen we dus bezoek van een stuk of 6 klasgenootjes. We maakten Moussaka en chocomousse. Dit viel zo erg in de smaak, dat we zeker 10 keer te horen kregen hoe lekker het wel was. Jullie moeten weten dat de studenten hier niet gewoon zijn om te koken en elke dag in een soort studentenrestaurant gaan eten. Geen wonder dat je smaakpupillen dan vervormd zijn! Maar uiteraard zijn wij ook gewoon fantastische koks!
Op Zondag gingen we naar Pilanesberg, een groot wildpark ten noorden van Johannesburg, zo’n 2.50u van Potch. De rechtenfaculteit organiseerde dit voor de internationale rechtenstudenten, waaronder Alexander, onze Duitse huisgenoot. Maar slim als we zijn hadden we het kunnen regelen dat we mee konden. Tot onze grote jammerte kregen we maar 1 olifant te zien in de verte. Wel zagen we een luipaard zonnen onder een boom (een diertje dat blijkbaar zeldzaam is om te zien!), een leeuw, wat neushoorns, en giraffen, you know, the normal things 
.
Week van maandag 24- 30 augustus
De wondere wereld van Hannelore deze week zag er als volgt uit:
- mijn pony werd geknipt door de masterhand van Nick de Weerdt. Omdat hij het zelf niet echt vertrouwde, deed Jule daarna de retouchkes. Geslaagd resultaat. Alla die actrice uit Pulp Fiction.
- Het bekijken op een vrijdagochtend (om 8u!!!) van de crappyest documentary ever made. Het ging over het ontstaan van de Afrikaanse taal. De presentator was er eentje met een uilenbril uit vroegere tijden en een kostuum zoals je alleen van Nederlanders zou verwachten. Het toppunt was dat er (ons inclusief) slecht 4 studenten kwamen opdagen en de prof de video dus volgende week opnieuw zou tonen. Daartegenover zijn de proffen in Antwerpen van het iets minder verdraagzame ras!
- Het leren kennen van de grappigste vriendengroep ooit. Adri (je weet wel, die professor van ons waarmee we vriendjes zijn geworden) belde ons vrijdagavond op om te vragen of we niks wouden komen drinken in het River Café. Tegen nieuwe vrienden zeg je natuurlijk geen neen (dat zijn de basisregels van de sociale omgang), dus wij op de fiets gesprongen (uiteraard won ik het raceke tegen Nick ). De groep bestond uit: Adri, Dewaal (de acteur waarover ik wel al verteld heb), Franco (een homoseksuele musicus, niet dat dat zo choquerend is maar in het al te conservatieve Potch toch wel een ‘zeldzaamheid’), en de aanstellerigste der aanstellerigste Zuid-Afrikanen ever met, naamloos (woeps vergeten). Veel gelachen en gedronken. Funfunfun.
- Een zoektocht naar het postpacketje dat Nick zijn oma met Fed-ex had verstuurd, maar niet op de juiste plaats was aangekomen. Na de duistere industriegebieden van Johannesburg doorzocht te hebben, keerden we na enkele uren met een goedgezinde Nick en veel Belgisch lekkers (chocolaaa, speculaaspasta en een aantal humo’s) terug. Onderweg hielden we nog halt bij een supergezellig ‘organisch marktje’ op een Steinerschool. Dit was door Sarah (de Duits vriendin van Alexandra) ontdekt. Zij en Alex zijn ook Steinerkids 
.
- De allergrootste droom van elk kind: sandboardeeeeen! (jaja de Herstertjeskids hebben het ooit wel eens uitgetest op modderbergen die verdwaald in de Lostraat lagen te liggen, maar op zand was het toch nog iets anders zenne!). Benodigdheden: een aantal kartonnen borden, Zand, zand en nog eens zand en een gezonde portie durf J. De max! Als je tenminste de tocht naar boven had aangekund. Liften die je naar boven trekken hebben ze nog niet uitgevonden. Misschien wel logisch, we waren iets of wat op illegaal terrein….
Week van maandag 31 augustus- zondag 6 september
Deze week hadden we testweek. Uiteraard geen probleem voor ons voorbeeldige studentjes! Uiteindelijk moesten we ook maar van 2 vakken een test afleggen, dus tijd genoeg om te studeren! Alhoewel… studeren….
Maandagavond vierden we een afscheisfeestje. Sarah zou de volgende dag van ons afscheid nemen en terug naar Duitsland vliegen. Reden te over voor een feest dus! We kookten een lekker afscheidsmaal en dronken enkele lekkere drankjes (zelfgemaakte Glühwein en advocaat, wijn, Amarulla (de Zuid-Afrikaanse bailey’s),….) Reken daarbij een uitgelaten sfeer, een zotte Zuid-Afrikaanse Lelani (die mij de beginsels van de Zumba, je weet wel, die overdreven belachelijke hype in Europa overgewaaid vanuit Afrika) probeerde aan te leren) en Bayo die met het gekke idee opkwam om in de fonteinen op campus te gaan zwemmen. Henk (mentor van Eneas) had ons in het begin verteld dat je pas een echte Pukke (= ‘nickname’ van de studenten hier) bent als je in de fontein voor de rechtencampus hebt gezwommen. Dat moet je ons natuurlijk geen twee keer zeggen. Iedereen raapte wat zwemgoed en handdoeken bij elkaar en daar gingen we! De fonteinen waren mooi verlicht, ideaal voor een nachtelijk avontuurtje. Een dol avontuur als je’t mij vraagt. Even paniek toen een securityman op ons af kwam gestapt, maar toen Alexandra zijn vest openritste en hem vriendelijk verzocht om samen met ons te komen zwemmen, maakte die zich snel uit de voeten. Je moet maar weten hoe mensen aan te pakken! Alweer veel te laat het bedje in, maar ook weer zoveel leuke herinneringen rijker!
Op donderdagavond gingen we naar een theatervoorstelling kijken. Schandalig dat dit de eerste was in ons hele verblijf hier. Potch is echter niet het centrum van creativiteit, dus veel andere mogelijkheden waren er nog niet geweest. De productie heette ‘Maanmond’ en was eigenlijk een bewerking van gedichten van de bekende Zuid-Afrikaanse dichter Breyten Breytenbach. Dewaal, de vriend van Adri waarmee we al een aantal keren waren uitgeweest, speelde mee. Het was zeker oké, alleen ging dat Afrikaans soms een beetje te snel voor mijn Vlaamse oortjes. Om er helemaal een culturele avond van te maken, gingen we daarna nog naar een bandje kijken in ‘Pablo’s’. Ik was meteen dikke fan van ‘The Tidal Waves’, muziek die nog het beste te omschrijven is als reggae én superdansbaar. Als nieuwe fan kocht ik (en Eneas en Nick J) meteen een cd, die ook nog eens gesigneerd werd. Blijkbaar was de zanger bekend met België en heeft de groep al opgetreden op Pukkelpop, Polépolé en zomer van Antwerpen. Checken die handel!
Het weekend dat daarop volgde was ZALIG. Anneke, een klasgenootje, had mij, Nick en Jule uitgenodigd om een weekendje met haar en haar vriend Louis te gaan zeilen op een dam in de buurt van Potch. We vertrokken zaterdagochtend. Louis’ familie heeft het zeilvirus dik zitten en ze hebben wel meer dan 5 zeilboten in de ‘Boskop Yacht Club’ staan. Nadat de jongens (neen de meisjes mochten niet meehelpen… Zo gaat dat hier ) de zeilboot varensklaar hadden gemaakt (het was de eerste vaartocht na een aantal maanden winterstop) was de wind echter geweken. Van zeilen kwam die dag niet veel in huis, maar gelukkig was de zon, het fijne gezelschap en de kajak er nog. ’s Avonds hielden we (wat dacht je anders) een mega-braai. Wij Europeanertjes hadden er niets anders op gevonden dan broodjes op de braai te leggen; dat vonden de meatfreakafrikaners toch een beetje vreemd…. ’s Nachts mochten ik, Nick en Jule in de zeilboot slapen! We gingen een beetje in tegen de conservatieve regels ‘mannen en vrouwen gescheiden’ (zelfs Anneke en Louis sliepen gescheiden…), maar we zijn dan ook ‘de vreemdelingen’ voor iets he . Het was een fijne nacht, hoewel ik niet veel van al dat bootgeschommel gemerkt heb.
De volgende dag hadden we meer geluk. Om 7 u werden we gewekt door onze zeilvrienden (voorafgegaan door een of andere irritante meeuw die besloten had om de boot te komen ‘bevuilen’). Om 7 u in de ochtend bevonden we ons midden op de dam, de haren in de wind, en zeilen maar! Elk kreeg een taakje: stuurman, het bedienen van de zeilen, …. Dat was wel my cup of tea! Bij tijden gingen we vrij snel en had ik het gevoel dat de boot ging kapsijzen. Op een onoplettend moment bevond mijn ene been zich zelfs al in het water, met Hannelore-uitlachingen tot gevolg.
Maar het was dolle pret! Misschien wordt dit avontuur op een andere keer zelfs vervolgd….
Week van 7 tot 13 september
Omdat ik en Alexandra ons een beetje schuldig voelden over al het lekkere (en meestal veel) eten dat we de laatste tijd hadden binnengespeeld, besloten we dat we een gezondheidsweekje zouden invoeren. We doopten deze week om tot ‘fruit- en veggieweek’: een hele week overleven op enkel groenten en fruit. Omdat Nick zijn moedigheid ook wel wou bewijzen en Jule gewoon een gezondheidsfreakje is, besloten ook zij ons te joinen. We startten op maandag met papaja en aardbeien, en gingen de hele week door met veel salades, soepen en veeeeeeeeel fruit. Het was moeilijk, ik geef het toe. Hier en daar heeft iedereen wel een klein beetje bedrogen (ssssht), maar naar gelang de tijd vorderde kromp mijn maag en voelde ik minder honger . Op woensdagavond, toen Adri en Phil kwamen eten bij ons, ‘moesten’ we wel een uitzondering maken. Het zou nogal onbeleefd zijn om onze gasten geraspte wortels voor te schuiven natuurlijk… En de zelfgemaakte vol-au-vent zag er ook gewoon veel te lekker uit! Op donderdagavond gingen we naar een modeshow (‘project Runway’) op de universiteit. Dit was een wedstrijd georganiseerd voor creatieve studenten die hun modieuze uitspattingen wilden laten botvieren. Twee meisjes van onze klas (Anneke en Mariska) waren tot in de finale geraakt en wij moesten natuurlijk gaan supporteren. Het was een heel chique gedoe. Het jammere voor onze fruit- en- veggieweek was echter dat de hele zaal volstond met oooverheerlijke hapjes. Nick liet zich volledig gaan in de melktaartjes en ook ik kon niet anders dan zondigen. Nick verstopte dan ook wat taartjes in zijn serviette zodat we ook Alexandra in ons bedrogcomplot konden betrekken. Toen stonden we weer quitte . De volgende dag gaven we er collectief de brui aan, het was genoeg geweest! (Ik hoor jullie al denken: fameuze fruitweek! Maar het grootste deel van de tijd hebben we ons wel aan het plan gehouden hoor !). Het weekend bestond uit: 1. ‘flik’ (=film) gaan kijken in de cinema. District 9; een Zuid-Afrikaanse coproductie over het thema van de Apartheid. Vreemd maar best te smaken. 2. studeren studeren studeren: op maandag test over de gehele Afrikaanse taalgeschiedenis. 3. Wat dacht je anders: braai. Deze keer bij Dewaal (you know, the acting guy), samen met Adri. Het is te zeggen: bij het gastenhuis waarop Dewaal moest passen. Lekker gezellig, maar raar genoeg echt koud in de avond! 4. naar de kerk op zondag. Mijn oma zou fier zijn op het aantal kerkbezoeken dat ik hier al heb gebracht (meer op 3 maanden ZA dan op een jaar in België…). Deze keer gingen we naar een Engelstalige kerkdienst van de gereformeerde Kerk. Een vriend van Adri die in zijn laatste jaar theologie zit, deed de preek. Na de mis gingen we bij hem op de koffie en de taart. Best grappig om de ‘pastoor’ die je daarvoor nog had zien preken, nu te horen praten over het knalfeestje van vorig weekend. Bewijs dat pastoor én hip zijn (tot op bepaalde hoogte toch;-)) elkaar niet noodwendig uitsluiten!
Maandag 14 tot zondag 20 september
De week startte met een vrij easypeasy test op maandag. Voor ons toch; de meeste klasgenoten noemden het eerder een ramp. Ik snap niet goed waarom, maar de meesten hadden dan ook niet echt geswat (= gestudeerd). Maar natuurlijk hadden onze prachtprofessoren uit Antwerpen, genaamd Meeus, Willaert van Loon en Vandekerkhove ons al baie over de taalgeschiedenis bijgebracht.
Maandagavond mochten we met onze klas Spaans gaan eten bij onze Colombiaanse leerkracht. Ze wou ons inwijden in de Colombiaanse gastronomie. We aten een speciale maaltijdsoep en het was supergezellig. Veel Spaanse conversatie werd er niet echt gevoerd; of we hadden de hele avond moeten doen of we ons op straat bevonden om de weg te vragen of in de winkel om voedsel te bestellen…
Ik was een beetje fier toen onze professor van skryfkuns me vroeg om mijn laatste kortverhaal door te sturen. Ze wou dit gebruiken in de klas om iets aan te tonen over vertelperspectief. Mijn fierheid werd echter omgezet in lichte schaamte toen ik in de klas het hele verhaal luidop moest voorlezen. Ik zag alle studenten mij een beetje scheef bekijken. Ze vinden ons hier nu al strevers, omdat wij altijd in de les zitten en goeie punten hebben…. Het woord ‘pliggies’ is al wel een paar keer gevallen…
Om ons nog wat meer in te burgeren in de Zuid- Afrikaanse cultuur gingen we op vrijdagavond cricket kijken in het cricketstadium aan de campus. Zonder overdrijven: dit is de saaiste sport ooit! Twee ploegen staan een beetje op een vreemde honkbalbatt te slaat en beginnen niet eens te lopen als ze een of andere homerun hebben geslaan. Ik begon spontaan weg te dromen over leuke KLJ- baseballherinneringen (jaja, ooit waren we jong en sportief!); ik moest toch iets doen tijdens die oersaaie match! Het leek wel zo dat de Afrikaners cricket ook niet de boeiendste sport vinden. De meeste mensen zijn zo hard bezig met braaien, drinken en socialisen dat er nauwelijks gesupporterd wordt. Mijn besluit staat alleszins vast: Mij krijg je niet meer op een cricketveld, for sure!
Zondag kregen we dan te maken met die andere Zuid-Afrikaanse verschrikking: de politie. We waren net naar de winkel gegaan voor onze braai met de buren die avond, tot ik ineens Alex vollen bak ‘schaise’ (of hoe je dat Duitse vloekwoord ook schrijft…) hoorde roepen. Ze had een stopteken genegeerd en had in haar rush geen voorrang gegeven. Het jammerlijke aan de zaak was dat de auto die voorrang had op haar, een busje was met een stuk of 8 politiemannen in. Ze waren om het in één woord te omschrijven, woedend. Meteen werd onze auto omsingeld door dit zootje verschrikwekkenden. We moesten allemaal onze zakken tonen, onze koffer openen,…. Alsof we een bende criminelen waren. Alex haar auto ziet er nu niet de meest te vertrouwen op aarde uit maar kom, je kan toch wel beleefd blijven denk ik dan! Ze begonnen dan ook nog eens te schreeuwen tegen Alex- ‘you have to obey the South-African rules…!’ – en toen ze ontdekten dat er iets niet in orde was met haar autoregistratie was het hek helemaal van de dam. Om het anders te zeggen: ze hadden geld geroken in ons Europeeërtjes. Ze hadden mij wel al gezegd dat de politie in dit land het meest corrupt is van allemaal, maar ik had daarbij toch nog mijn vragen. Na dit incident waren deze helemaal van de baan geveegd. Eén politieagent stelde immers doodleuk voor om ‘samen te werken’, lees: iets te regelen met smeergeld. Dat moet je echter niet proberen bij Alexandra: studente rechten én mensenkenner J. Na een tijdje mochten we toch vertrekken, met een boete van niet minder dan 1400 rand (= 140 euro) rijker. Of armer. Onze zondagse les was alweer geleerd: ga altijd lopen van de politie!
Maandag 21 tot zondag 27 september
Manmanman. De tijd vliegt als je je vermaakt. In juli waren we nog de nieuwelingetjes, in augustus beleefden we de zotste avonturen, en nu is ook september alweer bijna gedaan. En ook in deze laatste week van september stond er weer zoveel op het programma. Het werd niet enkel vakantie op woensdag; op diezelfde dag kwamen mijn mamie en papie ook nog eens vanuit het verre België aangevlogen voor 2 weken bezoek aan hun jongste dochter die godverdomme het verre land Zuid-Afrika had gekozen om op uitwisseling te gaan. Kan ze nu niet Finland kiezen zoals het normale deel van de familie? Niet dus, en daar ben ik nog steeds blij om ook! En ik ben er zeker van dat zij ook zo denken: een fantastische kans toch om voor de eerste keer Europa te verlaten!? Op dinsdagavond had ik zelfs een beetje zenuwen toen ik in slaap viel. Het zou raar doen om hen na een lange tijd weer terug te zien, en dan zeker in een omgeving die je niet associeert met het thuisfront! Woensdagochtend begon ik na de les snel aan een ontvangstontbijt met versgebakken broodjes, en Nick flanste nog snel een broodpudding in elkaar.
Ik zat nog wat op de computer te werken, toen ik het lange gestalte van één of andere grijskop voorbij het raam zag komen. Daar waren ze dan! Het begin van een leuke tijd en een prachtige vakantie, waarover het verslagje met foto’s er binnekort hopelijk aan zal komen!
Nu moet ik er weer vandoor. Een, twee, drie daar start de school alweer, en de stress- waaaaaaaah nog zoveel werk- die daarmee gepaard gaat.
Liewe groete van hierdie Suid-Afrikaanse inwykeling.
xxxxxxxxxx
.
